Şeftalinin hikayesi / Ömer Keşan

          Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde bir tane çocuk varmış, adı Ömer’miş; O’nun bir de kardeşi varmış, onun adı da Emir’miş.

Ömerlerin bahçesinde bir şeftali ağacı varmış, öyle güzelmiş ki bilemezsiniz! Ömer bahçedeki şeftali ağacındaki şeftalileri yemeye kıyamıyormuş. Günlerden bir gün, bir kuş şeftali ağacına yuva yapmaya başlamış. Ömer bunu görünce çok sevinmiş. Hemen kardeşi Emir’i çağırıp ona:

-Emir, bak şeftali ağacına bir kuş yuva yapmış, keşke onun yuva yaptığı anı görebilseydim, demiş

Günler geçmiş ve bir gün Ömer okula kaydolmuş. Her gün okuldan geldikten sonra derslerini yapıp, hemen şeftali ağacındaki yuvaya bakmaya bahçeye gidiyormuş. Ömer bir günbahçeye çıkmış, şeftali ağacındaki yuvaya bakmaya başlamış. Baka baka saatler geçmiş, Ömer okul saatini unutmuş. Ancak bir süre sonra saatin farkına varmış, şeftali ağacına baka baka içeri koşmuş. Hemen üzerini giyinip okula gitmiş.  Okula gittiğinde öğretmeninden özür dilemiş.

Derslerde de hep şeftali ağacındaki o yuvayı düşünüyormuş. Şeftali ağacını düşünmekten derslerini yapamaz olmuş, hep dalgın dalgın şeftali ağacını düşünüyormuş. Eve gidince üzerini bile çıkarmadan hemen şeftali ağacının yanına gidiyormuş, annesi onu çağırıyormuş, ama Ömer onu umursamıyormuş bile. Saatlerce, dalgın dalgın şeftali ağacına bakıyormuş, annesi de ona şaşkınlıkla bakıyormuş ve hiç sesini çıkarmıyormuş. Uzun süre geçmiş; yaz bitmiş, kış gelmiş. Ömer hala şeftali ağacının yanından ayrılmıyormuş. Bir gün Ömer yataklara düşmüş. Babası, annesi ve kardeşi Emir bu duruma çok üzülmüşler. Sonunda annesi ve babası şeftali ağacını kesmeye karar vermişler. Bu kararı duyan Ömer:

-         Anne, baba, durun! Lütfen kesmeyin onu!

Annesi ve babası ağacı kesmekten vazgeçmişler. Ömer iyileşmiş, artık şeftali ağacını fazla düşünmemeye başlamış. Şeftali ağacını sadece eve gelince görüyormuş, bir gün şeftali ağacındaki yuva yok olmuş. Ömer, üzüntüsünden kahrolmuş, çok ağlamış, çok üzülmüş ağlamaktan. Ömer’in gözleri mosmor olmuş.  O küçük kuşun annesinin yumurtaları, yerde kırılmış halde duruyormuş çünkü. Ama bu acı fazla sürmemiş, kuşlar şeftali ağacına geri dönmüşler bir süre sonra.

Ömer bu duruma çok sevinmiş ve sonunda şeftali ağacından bir şeftali koparıp yemiş. Şeftalinin tadı çok güzelmiş ve bu günleri unutup, ailesi, Ömer ve kardeşi Emir mutlu günler yaşamışlar...

                                                   

" 'Bitkilerle ilişkilerimiz' konulu bir öykü yazınız" konulu çalışmamızdan örnek öyküler..

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !